Το 2007 δούλευα σε μια Αθηναική εφήμερίδα όπου εκτός των καθηκόντων μου ως γραφίστας, σελιδοποιός, λόγω ελλείψεως προσωπικού και τσιπίλας του εργοδότη εκτελούσα περιστασιακά και χρέη (ταχαμουταχαμου) δημοσιογράφου. Αυτό είναι ένα από τα πρώτα άρθρα που είχα γράψει και που για κάποιο λόγο το βρήκα εξαιρετικά επίκαιρο.
Παρασκευή 17 Ιουλίου 2015
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
ΝΑ ΖΕΙΣ
Αν αυτά που σε πονάν δεν τ απογυμνώσεις, δεν τ' αποσυνθέσεις και δεν τ' αναδομήσεις πάνω σε καινούριες βάσεις και λογική, το πιο π...
-
Σάββατο βράδυ κι εμένα με βρίσκει σε ένα σταθμό του ΟΣΕ κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη. Περιμένω την 604 αμαξοστοιχία από Αλεξανδρούπολη γι...
-
Την Παρασκευή ξεχνιέμαι. Σε δρόμους, σε πλατείες, σε σταθμούς, σε ιδέες, σε λόγια απρογραμμάτισα και σκάω γελάκι κάπου εκεί πίσω απ τ...
-
Θελω μια φορά, μια να σε κραταω αγκαλια και να ακούμε τις μουσικες σου. Να μαστε κολλημένοι όπως τα ακόρντα στα δωδεκαμετρ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου