Το 2007 δούλευα σε μια Αθηναική εφήμερίδα όπου εκτός των καθηκόντων μου ως γραφίστας, σελιδοποιός, λόγω ελλείψεως προσωπικού και τσιπίλας του εργοδότη εκτελούσα περιστασιακά και χρέη (ταχαμουταχαμου) δημοσιογράφου. Αυτό είναι ένα από τα πρώτα άρθρα που είχα γράψει και που για κάποιο λόγο το βρήκα εξαιρετικά επίκαιρο.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
ΝΑ ΖΕΙΣ
Αν αυτά που σε πονάν δεν τ απογυμνώσεις, δεν τ' αποσυνθέσεις και δεν τ' αναδομήσεις πάνω σε καινούριες βάσεις και λογική, το πιο π...
-
Σάββατο βράδυ κι εμένα με βρίσκει σε ένα σταθμό του ΟΣΕ κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη. Περιμένω την 604 αμαξοστοιχία από Αλεξανδρούπολη γι...
-
Την Παρασκευή ξεχνιέμαι. Σε δρόμους, σε πλατείες, σε σταθμούς, σε ιδέες, σε λόγια απρογραμμάτισα και σκάω γελάκι κάπου εκεί πίσω απ τ...
-
Δεν έχω χρόνο ρε φίλε, Δεν έχω χρόνο για έρωτες μίζερους, για στιγμές παγωμένες, για αμηχανίες και καμάκια εφηβικά. Δεν έχω...
